Η Διαρκής Τομεακή Επιτροπή Ψυχοθεραπείας του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος διοργανώνει το 1ο Συμπόσιο Κοινωνικής Εργασίας και Ψυχοθεραπείας με τίτλο «Η Συμβολή της Κοινωνικής Εργασίας στην Ψυχοθεραπεία» και επιχειρεί να ανοίξει έναν αναγκαίο διάλογο γύρω από τον ψυχικό πόνο, τα συμπτώματα και τις μορφές θεραπείας τους, πέρα από τα στενά όρια μιας αποκλειστικά ατομοκεντρικής ή διαγνωστικής κατανόησης της ψυχικής δυσφορίας.
Ο ψυχικός πόνος δεν αναδύεται σε κοινωνικό κενό· εγγράφεται στις σχέσεις, τις οικογένειες, τις κοινότητες, τις συνθήκες ζωής, τις ανισότητες και τις κοινωνικές μεταβολές. Υπό αυτή την έννοια, η θεραπεία δεν μπορεί να εξαντλείται στην αντιμετώπιση του συμπτώματος, αλλά οφείλει να αφορά και στο πλαίσιο μέσα στο οποίο το σύμπτωμα αποκτά νόημα και διαστάσεις. Η Κοινωνική Εργασία, με τη διπλή της εστίαση στο πρόσωπο και στο κοινωνικό περιβάλλον, έχει ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη συζήτηση. Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο ήδη αναγνωρίζει στους/στις κοινωνικούς λειτουργούς δραστηριότητες διαγνωστικού, συμβουλευτικού και θεραπευτικού χαρακτήρα στην ψυχική υγεία, γεγονός που απορρέει από τη συνεχή ανατροφοδότηση μεταξύ Κοινωνικής Εργασίας και ψυχοθεραπείας.
Το Συμπόσιο φιλοδοξεί, πέρα από το να καθιερωθεί ως θεσμός, να μετακινήσει τη συζήτηση από το «ποιος έχει δικαίωμα να θεραπεύει» στο ευρύτερο και πιο ουσιαστικό ερώτημα «ποια θεραπεία θέλουμε και για ποιους, σε ποιο πλαίσιο και με ποιες προϋποθέσεις;»
Η θεσμική πραγματικότητα στην Ελλάδα παραμένει αποαπαρτιωτική ενώ η ψυχοθεραπεία, ως πεδίο δι-υπερεπιστημονικό, έχει ιστορικά συνδεθεί με έριδες για το πού ανήκει. Πέρα από αυτό, καθίσταται ακόμη πιο επιτακτική η συζήτηση για την εξειδίκευση, την εκπαίδευση, την εποπτεία, τη δεοντολογία και την επιστημονική επάρκεια. Το ζητούμενο είναι η διαμόρφωση ενός σύγχρονου, διακλαδικού και επιστημονικά τεκμηριωμένου πεδίου θεραπευτικής φροντίδας, στο οποίο η έννοια αυτής της επανορθωτικής διεργασίας θα επανανοηματοδοτείται με όρους ασφάλειας, ποιότητας, λογοδοσίας και δικαιωμάτων, και συνεχούς αναστοχασμού.
Το 1ο Συμπόσιο Κοινωνικής Εργασίας και Ψυχοθεραπείας μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για να φανταστούμε και να διεκδικήσουμε αυτό το μέλλον: ένα μέλλον στο οποίο η Κοινωνική Εργασία, αντλώντας από το παρελθόν της, θα παράγει επιστημονική και θεραπευτική πρακτική, με σαφή πεδία εξειδίκευσης και αναγνωρισμένο ρόλο στην ψυχοθεραπεία. Ο Sigmund Freud (1926) γράφει:
«Ίσως να βρεθεί για ακόμη μια φορά ένας Αμερικανός (ενν. καινοτόμος) που να έχει την ιδέα να ξοδέψει μερικά χρήματα για να εκπαιδεύσει τους κοινωνικούς λειτουργούς της χώρας του και να τους μετατρέψει σε ένα σώμα βοηθών για την καταπολέμηση των νευρώσεων του πολιτισμού. Αχά! Ένα είδος στρατού της σωτηρίας! Γιατί όχι; Η φαντασία μας άλλωστε πάντοτε ακολουθεί πρότυπα.»
Η Miriam Sophie Freud (1999), κλινική κοινωνική λειτουργός και εγγονή του Sigmund Freud, συμπληρώνει:
« Η αμφισημία της έννοιας του “φυσιολογικού” και του “παθολογικού” είναι διαπραγματευόμενη, υποδηλώνοντας ότι η παθολογική συμπεριφορά μπορεί να είναι απαραίτητη ενόψει κοινωνικών αδικιών.»